Hayat zor. Allahım hayat neden bu kadar zor diyip duruyorum kendime. Hayat çok zor mu bilemeyeceğim, öyle çok bir derdim yok Allah'a şükür. Ama zorlanıyorum. Dişimi sıkabildiğim kadar zorlanıyorum. Belki 5 aydır, 6 aydır çalışıyorum. Hiç durmadan, tatil yapmada yorgun ama kafam da yorgun. Belki istisnasız 4 aydır aynı şeyleri düşünüyorum. Eksikler. Zottirik vilların eksiklikleri.
Neyse. 26'sı doğum günümdü ve Semih elektronik piyano aldı. Pezevenk dedim içimden. Sonra dışımdan da söyledim duydu mu bilmiyorum.
Nisan'dan bu yana ne değişti?
- Sevmeden sevişemeyenlerden'mişim. Tecrübe ettim.
- Sınırların zorlandıkça zorlanabildiğini anladım. Daha robotlaştım. Bir kaç ay hiç sektirmeden saat 6'da kalkabildim.
- Babannemi aramadım. Evet bu bir değişiklik. " Yeter babanne! " diyemeyeceğimden aramadım. "Üzme artık şu kadını, üzme annemi fesatlık yapma! " diyemeyeceğimden.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder