Bir önceki yayınımın isminin "Uzun Yıllar" olması enteresan aslında. Çünkü işten gelip evde tek başıma yatağa uzanmışken, aklıma gelen ilk yazı başlığı yine aynı oldu. Uzun yıllar...
Çınar'ımdan bahsetmişim. Aden'imden de bahsedeyim. Nazlı mı nazlı bir kızımız oldu. Ailemiz tamamlandı. Allahım eksiltmesin. Ömürlerinin uzun ve güzel yıllarına şahit olalım inşallah.
Neyin eksik neyin tamam olduğuna biz karar veremiyoruz bence. Bizden daha yüce daha güçlü daha bilge bir yaratıcıya Allah'a inanıyorum. Bu blog onunla da konuşmama imkan olabilir belki. Dinlerden soğudukça Allahımdan da soğumam, daha az konuşmam beni ufak ufak rahatsız ediyor bir süredir.
Çocuklarımız o kadar güzeller ki, o kadar masumlar ki, biz de o kadar masummuşuz ki. Babalarımız da bizi böyle sevdi mi acaba biz küçükken. Daha bebekken öpüp kokladı mı uzun uzun. Ben doyamıyorum çocuklarıma. Allahım yokluklarını göstermesin.
Eşim. Aliye. Uzun ve zor bir yolculuğa çıktığımızı biraz geç fark ettik bence. Hayatta, hayatı yaşarken gözü kara olan o olsa da, çocuklar ve evlenme konusunda sanırım gözü daha kara olan benim. Herşeyi planlamışım gibi oldu. Genç yaşımızda iki güzeller güzeli çocuğumuz oldu. Allahıma şükürler olsun.
Bir ev aldık. Aylardan Haziran. 31. yaşımı doldurmamın üzerinden yaklaşık 4 gün geçmiş. Ocak ayında taşınmayı düşünüyoruz inşallah. Büyük bir borcun altına eşimin gözü karalığı sayesinde girmiş olduk. İlk büyük kavgamızı da etmiş olduk bu arada. Yıllardır ilk kez ağladım. 10 yıldır ilk kez kalbim kırıldı belki. Unutmayacağım kötü bir anı oldu, öyle de kalacak sanırım. Hayırlısı olsun.
Değişim isterken evlenip iki çocuk sahibi oldum. Sanırm istediğim değişimi yarattım. Diğerlerinden farklı bir yola saptım ve hiç pişman olmadım.
Allahım pişman etmesin.
bir fotoğraf bırakalım. hayatın bizi daha güzel yerlere götürmesi dileğiyle.

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder